Şiir

Ansızın

Yollar gittikçe kısalıyordu kısaldıkça uzuyordu yürek dolgunluğu
Avuçlarımın senli duasında ansızsın bir yağmur bulutu damlalarını düşürüyordu
Neydi beni senleştiren neydi sensizleştiren
Ansızın benzetiyordum omzuma çarpan herhangi birine seni
Sersemleşiyordum ansızın
Herhangi biri olamayacagını haykırıyordu bendeki yerin o an
Deniz ve gökyüzü benzersiz mavi oluyordu
Mavi damarlarımdan akıp şehrime karışıyordu

Şehrim şehrin, sen ben, mavi bendeki sen
Ansızın senleşiyordu günün tüm saatleri
Gözlerim sensiz akşama seni anlatıyordu
Son sarılışımızı belleğinde saklayan köşebaşından geçiyordum ansızın
Ardımda bırakıp hayal meyal izliyordum bizi
Hava ansızın sen kokuyordu
O günden kalma üzerimdeki giysiye sinen kokun var ya
Nereden bileceksin o kokuyu günlere pay edip bekleyişlerimi
Şehrim küçücük geliyordu sığamıyordum şimdi koskocaman geliyor kayboluyorum
Önce boğazımda yumruydun konuşuşlarımla yetemiyordum
Ansızın boğazımdan göğsümün en mavi yerine indin
Seni anlatamıyorum
Sessizce yaşıyorum
yazan: F.Derya KARACAN

Öğretmen, öğrenici, araştırıcı, eğitimci, eğitmen, sporcu, yazıcı...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.